Dom z przyległościami

We „Wstydzie” Małgorzata Wdowik uwidacznia, obnaża, a jednocześnie uwspólnia emocje towarzyszące powrotowi do domu rodzinnego i spotkaniu z własną matką.

Młody gniew

Odbudowa kondycji artystycznej Teatru Polskiego będzie procesem żmudnym, dlatego mało kto oczekiwał, że „Kaligula” poderwie zespół do lotu.

W jamochłonie

„Tamta twarz” Polly Stenham to historia o poranionej, opresyjnej, rozbitej rodzinie uwikłanej w chorobę alkoholową.

Auuuu…!

Głos, który słyszymy w finale „Czerwonych Nosów” w reżyserii Jana Klaty jest wyciem w nicość.

Gastrofaza

„M.G.” to kolejna odsłona teatru współczesnych relacji klasowych, rozpisanego na kompulsywnie gadających bohaterów. Tym razem Strzępka i Demirski wyobrazili sobie w nim Magdę Gessler.

Tacy są chłopcy…

Prapremierowe „Spóźnione odwiedziny” w reżyserii Iwony Kempy obnażają problem inności i nienawiści nie tylko wśród nastolatków.

„Czaszka z Connemary”

„Czaszka z Connemary” jest szkatułkową historią kryminalną bez rozwiązania.

Nuda coraz gorsza?

Właściwie już od lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku każda kolejna teatralna adaptacja „Szewców” obwarowana jest pytaniami o sens wystawiania dzieła Witkacego współcześnie.

Atonalizm teatralny

„Raj Eskimosów” ma „formę aberracyjną”. Nieustannie rozmywa i kwestionuje różnego rodzaju granice i podziały.

Bezradność sztuki

Sztuka Andreja Kurejczyka „Białoruś obrażona” została napisana w reakcji na wydarzenia „białoruskiego sierpnia”.

Poczekalnia

„Rzeźnia” w zakopiańskim Teatrze Witkacego dowodzi, że tekst Mrożka nie stracił nic na aktualności.

Melancholia podróży

Nie ma nic smutniejszego niż droga donikąd. Bez początku, bez końca i możliwego do rozpoznania celu.

„Jeńczyna”

Stworzenie przekrojowej narracji o seksualnych fantazjach i frustracjach Polaków na przełomie lat 2020/2021 wydaje się zadaniem karkołomnym.

„Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale”

„Cud mniemany” Tomaszewskiego to kampowy i queerowy wodewil.

Farsa o Golemie

Spektakl „Psie serce” w reżyserii Igora Gorzkowskiego mimo dobrej pracy operatorów odsłonił słabość teatru względem literatury.

Wstyd jest językiem

„Powrót do Reims” w reżyserii Katarzyny Kalwat na podstawie książki Didiera Eribona to kolejne ogniwo teatralnej narracji o wykluczeniu.

Popkulturowy szot

„Potop” Jakuba Roszkowskiego ma fragmentaryczną budowę, a jego fabuła sprowadza się do kilku kluczowych scen, powszechnie kojarzonych z filmem Hoffmana.