Judasz

„Judasz” Teatru WARSawy (gościnnie w Studio) to spektakl pęknięty, nużący i fascynujący, wciągający i okrutny.

Widmo przeszłości

W „Rewizorze” łatwo doszukać się aluzji politycznych. Murawicki pochodzi z Rosji i jest krytykiem Kremla. Dobrze wie, co to znaczy żyć w atmosferze ciągłego zagrożenia przed władzą, która nie chce się rozstać z wizją starego ładu.

Niespodziewany powrót

„Niespodziewany powrót” Łazarkiewicz jest pochwałą codzienności, próbą zwrócenia naszej uwagi na rzeczy zwyczajne.

Hołota pod słońcem

Wałbrzyskie „Wesele” jest nie tyle aktualizacją, co uniwersalizacją dramatu Wyspiańskiego. Polski kontekst nie przestał być ważny, nie ma jednak odniesień do aktualnej polityki.

Karaluchy też ludzie

Głowacki w „Polowaniu na karaluchy” pisał o kacu posolidarnościowym, o słabych Polakach na słabe czasy. Dla Szcześniaka ważniejszy jest społeczny dyskomfort i długotrwała apatia, na...

Chciałem być

„Chciałem być” wpisał się w ogólnopolską żałobę po Krawczyku i niestety momentami poszedł z prądem pompatycznej atmosfery, jaka się wówczas wokół niego wytworzyła.

Opowieści niemoralne

Seksualność współczesnego człowieka w „Opowieściach niemoralnych” Jakuba Skrzywanka jest niczym pułapka bez wyjścia.

W sztucznym śniegu

W „Trąbce do słuchania” Glińska uwodzi potęgą teatralności, a aktorzy Starego wiedzą, jak mieć oglądających po swojej stronie. Zabrakło jednak istotnego dla powieści tematu...

Trzeba umieć się śmiać

W komedii Wojciecha Malajkata przedstawiciele klasy średniej karmią się iluzją samoświadomości. Wyjawiona w finale prawda okazuje się jednak trudna do przyjęcia.

Pałac pośród bloków

W „Grand Musical Hotel” Michał Walczak pracuje na tożsamości zespołu Rampy, usiłuje też napisać początek nowego rozdziału w historii rozrywkowej sceny na Targówku.

Sen pełen przemocy

Szumski żongluje groteską, hiperbolą i goryczą. Męskocentryczność świata „Snu nocy letniej” poddana zostaje miażdżącej krytyce, która okazuje się niewiele znaczącym żartem.

Typowa polska kuchnia

Fiedor nie zamierza ani z Różewiczem polemizować, ani specjalnie go uwspółcześniać. Powtarza właściwie te same rozwiązania, których użył, wystawiając go piętnaście lat temu.

Prawda nas wyzwoli?

Ostatnie premiery „Wstydu” Modzelewskiego – z Krakowa i Radomia – pokazują, że od jego publikacji nic się nie zmieniło. Wciąż żyjemy w dwóch Polskach.

Niepamięć

„Czas nie istnieje obiektywnie” – powtarzają to zdanie jak mantrę bohaterowie Modzelewskiego. Ale powinni powtarzać również, że obiektywnie nie istnieje pamięć.

O czym myślą psy?

Majchrzak z Martusewiczem wrażliwie przeprowadzają widzów przez meandry chorej duszy Popryszczyna, nie ma w tym przedstawieniu analogii do współczesności, nie ma polityki.

Miłość w swetrze

„Wieczór Trzech Króli” to magiczny kuferek Piotra Cieplaka. Reżyser zapakował do niego wszystko, co w (jego) teatrze najlepsze: inteligencję, wyobraźnię, empatię, wiarę w miłość,...

Co zostanie?

Tytułowe resztki w spektaklu Eweliny Marciniak to okruchy wspomnień przetworzone przez czas i pamięć ocalałych.