Migotania ciał

W ostatnich latach polscy tancerze i tancerki rozbierają się coraz częściej. Co znaczy ich naga opowieść?

Karierowicze. O bohaterach Havla

Bohaterowie Havla dla kariery poświęcą wszystko. Właśnie to sprawia, że sztuki pisane w komunistycznej Czechosłowacji także dziś bywają lekturą trudną.

Ćwiczenia wyobraźni

Cały czas mam kontakt z jego książkami. Doskonale znam ich kształty, grzbiety, kolory okładek, typografię. Łatwo je zresztą rozpoznać na każdej półce.

Wojna z Arlekinem, czyli to macie, co się państwu daje

Aktor dramatyczny przez ponad dwieście lat sprawował niepodzielną władzę nad teatrem i sprawuje ją w umysłach wielu do dzisiaj, choć z pewnością utracił przywilej wyłączności.

Duński model

W Danii systemowo zadbano o jakość teatru dla dzieci i młodzieży w szkołach. W Polsce to często domena teatralnej szarej strefy.

Dotrzeć do wszystkich

Z Pernille Welent Sørensen, koordynatorką programów edukacyjnych w Teatercentrum w Kopenhadze, rozmawia Magdalena Szpak

Czy możliwe jest porozumienie?

Z Maciejem Englertem i Pawłem Wodzińskim rozmawiają Kalina Zalewska i Paweł Płoski.

Przed zmierzchem

W Polsce toczy się dyskusja nt. ustroju teatralnego pod hasłem „Teatr nie jest produktem, widz nie jest klientem”.

Theater mon amour

„W Ameryce to widzowie powołują do życia nowe teatry i zespoły – stwierdza socjolog i dziennikarz Frédéric Martel – wobec czego nie powstają spektakle autorefleksyjne”.

Przesunięcie

Co sprawia, że fotografia teatralna to nie tylko dowód zaistnienia teatralnej rzeczywistości? Obraz podlega manipulacji i czasem dopiero dzięki przekształceniu można uchwycić istotę...

Czym jest fotografia teatralna?

Fotografia teatralna nie jest bezpośrednim odniesieniem do rzeczy. To raczej kreacja, a nie odcisk.

Albo próbujemy, albo umieramy

W zbiorach archiwalnych Teatru Nowego w Poznaniu zachowało się fascynujące nagranie dokumentujące pracę Tadeusza Łomnickiego nad rolą króla Leara – ostatnią w jego karierze.

Autorzy muszą z czegoś żyć

Co wiedzieliby Niemcy o polskim teatrze w czasach żelaznej kurtyny, gdyby nie ona? Pewnie niewiele. Od ponad pięćdziesięciu lat doktor Maria Müller-Sommer popularyzuje polskie dramaty.

Zawody dramatopisarzy

Wystarczy przejrzeć kilka numerów „Teatru” z zeszłego roku i prześledzić felietony na e-teatrze, by dostrzec rosnące niezadowolenie tych, którzy wybrali „zawód dramatopisarza”.

W tunelu. O „Duszyczce”

Polscy autorzy, do których Grzegorzewski wracał najczęściej, to Wyspiański i Różewicz. Prapremiera „Duszyczki” na podstawie dwóch poematów Różewicza odbyła się 30 stycznia 2004 w...

Teatru polskiego sarmacka miłość do symboli

Długo wróg był ten sam: sarmacko-romantyczna spuścizna. Ale czy symbole, wykpione i wypaczone, nie są – mimo wszystko – narzędziem i twórcą narracji dzisiejszego teatru?

Wacław Borowy o sztuce teatru

Szekspir był dla Borowego punktem odniesienia niemal we wszystkim, co pisał.